MKV naar TIFF omzetten

Een camerasysteem, een langdurige vergaderopname of elke recorder die onderbroken kan worden, heeft een specifieke eis: het bestand moet bruikbaar blijven als de stroom uitvalt, de schijf volloopt of het proces wordt gedood. Matroska schrijft zijn structuur gaandeweg, dus een opname die abrupt stopt, blijft leesbaar tot het moment waarop hij stopte. Diezelfde uren rechtstreeks naar MP4 opgenomen zijn vaak onherstelbaar.

Dat is waarom het beeldmateriaal waar iemand een still uit nodig heeft, zo vaak een MKV is en niets anders, en het is ook waarom deze bestanden lang zijn — uren in plaats van minuten. De omzetting hieronder neemt één beeld op één moment, dus bijna al het werk zit in beslissen welk moment dat is.

Dit is wat je moet regelen voordat er iets wordt afgedaan. Het beeld wordt geschreven zonder EXIF-blok: geen opnamedatum, geen bronbestandsnaam, geen positie in de opname, geen camera-identificatie, niets. Een foto van een telefoon komt met tientallen velden aan; een beeld gedecodeerd uit een video heeft er geen om te dragen, en er wordt niets verzonnen.

Voor een incidentdossier of een claim is dat een echt gat en het moet buiten het bestand worden gedicht. Noem de afbeelding naar de opname en het tijdstip terwijl je downloadt, en leg dezelfde twee feiten vast in wat het begeleidt. Als de camera een klok in het beeld brandde, blijft die behouden omdat hij onderdeel is van het beeld — precies waarom installateurs dat doen.

De TIFF wordt geschreven als gewone oncomprimeerde basisvorm, wat vier bytes per pixel en een korte header betekent. De grootte is dus een vermenigvuldiging in plaats van een schatting: een beeld van 1920 bij 1080 is ongeveer 8 MB en een beeld van 3840 bij 2160 ongeveer 33 MB, hetzelfde voor een drukke foto als voor een lege gang.

De reden om die variant te kiezen boven een gecomprimeerde is compatibiliteit. TIFF is minder een formaat dan een archiveringssysteem voor beelden en de lezers ervan zijn het over veel oneens — LZW wordt breed ondersteund, Deflate niet universeel, en JPEG-in-TIFF is een ander beeld in een TIFF-jasje. Oncomprimeerd is het enige dat elke lezer accepteert, en voor een bestand dat een systeem in moet dat niemand in de kamer beheert, is dat meer waard dan de megabytes.

Een videocodec slaat op wat veranderde en beschrijft dat zo zuinig mogelijk. Een recorder ingesteld om een maand beeldmateriaal op een schijf te bewaren, draait op een bitsnelheid waarbij een bewegend onderwerp maar ruw wordt benaderd, en een still eruit gehaald bewaart die benadering exact. TIFF is getrouw in de zin dat het niets verandert — ook niet aan hoe weinig er was.

Het beeld is dus bewijs van wat de opname bevat, en niets meer. Vergroten voegt geen detail toe; software die lijkt te verscherpen genereert pixels in plaats van ze terug te vinden, en een op die manier geproduceerde still is erger dan waardeloos in een dossier dat later nauwkeurig bekeken wordt.

Het tijdvak neemt seconden vanaf het begin van het bestand en begint bij nul, wat op een continue opname het begin van de dienst is in plaats van iets interessants. Eén uur tien minuten en twaalf seconden is 4212, en decimalen worden geaccepteerd — 4212,4 landt op een specifieke fractie van een seconde, wat af en toe nodig is om een moment tussen twee andere te vangen.

Het veld gaat tot 86.400 seconden, een volledige dag, dus een lange opname loopt het bereik niet uit. Vraag je om een tijd voorbij het einde, dan stopt de omzetting en meldt hoe lang het bestand werkelijk is, in plaats van stilzwijgend het laatste bereikbare beeld terug te geven — wat op een dossierklus het gedrag is dat je wilt.

Het beeld wordt geschreven als gewone RGB zonder ICC-profiel, dus elke lezer behandelt de waarden als sRGB. TIFF als formaat kan CMYK, Lab, zestien bits per kanaal en een ingesloten profiel dragen; niets daarvan zit hier, omdat niets daarvan bestaat in een beeld gedecodeerd van een canvas.

Voor een dossier maakt dat vrijwel nooit iets uit — het bestand gaat naar een systeem dat het opslaat en toont, niet naar een pers. Waar de bestemming een prepressworkflow is die CMYK en een profiel verwacht, is het gepast te vermelden wat er precies wordt aangeleverd, in plaats van dat te laten aannemen.

Elke run levert precies één afbeelding op. Waar een rapport een reeks nodig heeft — de nadering, het voorval, de nasleep — is dat drie runs op drie tijdstempels, wat snel gaat omdat het bestand alleen wordt gelezen, niet opnieuw gecodeerd, en vervelend wordt voorbij een stuk of tien.

Voor een langere reeks doet een desktoptool die op een interval extraheert de hele spanwijdte in één keer beter werk. Wat dit levert dat intervalextractie niet doet, is precisie: je noemt de exacte seconde die ertoe doet in plaats van elke seconde te nemen en achteraf te kiezen, wat voor een bestand dat kort en verdedigbaar moet zijn meestal de betere vorm is.

Alleen zoveel van de opname wordt gelezen als nodig is om de tijdstempel te bereiken, en zowel het decoderen als het schrijven van de TIFF gebeuren binnen het browsertabblad. Er wordt niets met de opname naar een server verstuurd, er is geen account, en het netwerktabblad laat dat in tien seconden zien.

Op dit paar is dat dichter bij een eis dan bij een extraatje. Opnames van herkenbare personen zijn persoonsgegevens voordat ze iets anders zijn, en ze naar een converter sturen die via een zoekresultaat gevonden werd, is een verstrekking die iemand moet kunnen verantwoorden. De gratis laag neemt bestanden tot 100 MB, wat de meeste continue opnames overschrijdt.