MP4 naar OPUS omzetten

Opus verscheen in 2012 als RFC 6716 en werd ontworpen voor communicatie in real time, wat betekende dat het moest overleven op bitrates die niemand eerder bruikbaar had geacht. Elke browser implementeert het omdat elke browser het nodig had voor gesprekken, en juist die afkomst maakt het goed in het materiaal dat mensen uit video halen.

Het meeste geëxtraheerde geluid is iemand die praat: een college, een preek, een interview, een webinar, een instructievideo. Op dat materiaal blijft Opus helder en natuurlijk op omvangen waar MP3 waterig en metaalachtig wordt. Bij één podcastaflevering is het verschil een curiositeit; over een semester aan opnames op een telefoon is het het verschil tussen wel en niet passen.

Het beeld is het dure deel van een video en dat wordt hier weggegooid, dus het resultaat wordt bijna helemaal bepaald door de lengte van de opname en de kwaliteitsband. Een college van twee uur dat als MP4 van twee gigabyte binnenkwam levert een geluidsbestand op van enkele tientallen megabytes, en in de stand Klein flink minder dan dat.

De drie standen verschuiven het getal ongeveer een factor twee in beide richtingen. Voor spraak is de kleine stand echt bruikbaar en geen compromis — dit is de codec die daarvoor ontworpen is. Voor muziek begin je bij Gebalanceerd en ga je omhoog, want lage-bitrateprestaties op dicht materiaal zijn niet waar Opus voor geoptimaliseerd is.

Beide zijn Opus-audio in een Ogg-container, geschreven door dezelfde encoder op deze site. Aan de bytes verandert niets waar een decoder om geeft. Wat verschilt is wat software aanneemt zodra zij de naam ziet.

Kies .opus wanneer de codec je eigen beslissing was — een spraakarchief, de geluidsbestanden van een app, een corpus dat je opbouwt. Kies .ogg wanneer software, een game-engine of een uploadformulier die extensie met naam vroeg, want sommige daarvan weigeren een onbekende extensie zelfs voor een bestand dat ze perfect kunnen decoderen.

Elke huidige browser speelt het af, wat het de vanzelfsprekende keuze maakt voor geluid dat vanaf een webpagina wordt aangeboden. Android ondersteunt het van huis uit, VLC en Audacity lezen het, en de berichten-apps die spraakberichten opnemen gebruiken het al jaren zonder ophef.

Apple kwam er later en minder volledig bij, en apparaten zijn er helemaal niet bij gekomen: autoradio's, hifiapparatuur, oudere draagbare spelers en fitnessapparatuur tonen een onspeelbaar bestand. Dat is de prijs voor de omvang, en die is eerlijk als de bestemming een telefoon of computer is en oneerlijk als de bestemming een apparaat met een fysieke volumeknop is.

Het geluid in de MP4 is al verliesgevende AAC. Het als Opus coderen decodeert dat en comprimeert opnieuw, dus gaat er weer een portie detail weg. Daar is niets aan te doen behalve niet omzetten, en het eerlijke antwoord is dat vooraf te zeggen in plaats van achteraf.

Bij spraak op de gebalanceerde band is het onhoorbaar voor elke test die je waarschijnlijk zult uitvoeren, want beide encoders nemen vergelijkbare beslissingen over wat een stem niet nodig heeft. Bij applaus, bekkens en dichte mixen op de kleine band is het hoorbaar, en de oplossing is een hogere band en geen ander formaat.

Tot honderd bestanden tegelijk op de gratis laag, elk zelfstandig omgezet, met de resultaten samen als ZIP te downloaden. Niets wacht achter iemand anders, want er is geen gedeelde server om op te wachten.

Hier stapelt het omvangargument. Een taalcursusstapel, een verzameling mondelinge geschiedenis of een set spraakbestanden is honderden korte clips, en een formaat dat een derde van de omvang is van het voor de hand liggende alternatief verandert wat je kunt meenemen, synchroniseren en back-uppen in plaats van een afrondingsfout op één bestand te besparen.

Een college opgenomen op één microfoon is meestal mono-informatie afgeleverd als twee identieke kanalen, en encoders verwerken dat efficiënt maar niet gratis. Is je bron werkelijk één microfoon, dan is een editor die dit kan platslaan naar mono voor de compressie de moeite waard bij een grote verzameling.

Het andere dat een luisterbeurt verdient voordat je aan een grote partij begint, is de eerste minuut van één bestand in de gekozen band. Opnames met veel ruimteruis, airconditioning of overlappende sprekers zijn moeilijker te comprimeren dan een schone stem, en de band die prima klonk op een studiopodcast kan dun klinken op een telefoonopname van een seminar.

Een video kan meer dan één geluidsspoor dragen — een oorspronkelijke taal en een nasynchronisatie, commentaar, aparte microfoonaanvoer — en elk spoor dat de browser kan decoderen komt in het Opus-bestand terecht, in de volgorde waarin de MP4 ze bevatte. Een spoor in AC-3, E-AC-3, DTS of TrueHD valt weg zonder waarschuwing. Voor iets opgenomen op een telefoon, een schermrecorder of een gewone export is er maar één, en de vraag komt niet op.

Bij een professioneel aangeleverd bestand is het de moeite waard te checken wat erin zit voordat je er een verzameling op bouwt. Een collegeopname met zowel de zaalmicrofoon als een dasspeldmicrofoon geeft een bestand met beide, en spelers verschillen erin hoe makkelijk je kunt wisselen; tweehonderd bestanden gebouwd op de verkeerde aanname wordt laat ontdekt en helemaal opnieuw gedaan.

Het decoderen en coderen gebeurt in het browsertabblad op je eigen processor, dus er wordt niets met de video meegestuurd. Er is geen account, geen daglimiet, en de gratis laag accepteert bestanden tot 100 MB elk.

Voor een verzameling interviews of veldwerkopnames is dat het punt en geen bonus. Toestemming voor een opname strekt zich zelden uit tot een omzettingssite waar niemand van wist, en het werk lokaal doen betekent dat de vraag niet eens opkomt.