MP4 naar TIFF omzetten

De regelaar vraagt om seconden vanaf het begin, en je krijgt het beeld dat op dat moment getoond wordt: precies het laatste beeld waarvan het eigen starttijdstip op of voor het ingevoerde getal valt. Bij 0 is dat het eerste beeld van de video, wat de standaard is en meestal niet het beeld dat iemand wil.

Tijdstippen in plaats van beeldnummers, omdat mensen weten dat een moment ongeveer acht seconden ver zit en niemand weet dat hij beeld 197 wil. Het omzeilt ook de framerate, die bij echt materiaal 25, 30, 29,97 of iets is dat een telefoon besliste tijdens een slow-motionfragment.

Het bestand is ongecomprimeerd en draagt vier kanalen van acht bits, dus de beelddata is exact het aantal pixels keer vier bytes met een kleine header ervoor. Een beeld van 1920 bij 1080 is 8,3 MB. Een beeld van 3840 bij 2160 is 33,2 MB. Een beeld van 1280 bij 720 is 3,7 MB.

Geen van die cijfers hangt af van de bitrate van de video, de lengte of de bestandsgrootte. Een clip van 40 MB en een clip van 4 GB op dezelfde resolutie leveren identiek grote TIFF’s op, want er wordt het gedecodeerde beeld geschreven en niet iets wat de codec ermee deed.

TIFF is een container met een lange geschiedenis aan varianten, en lezers zijn het over minder eens dan de reputatie van het formaat doet vermoeden. LZW is patentvrij en overal leesbaar; Deflate niet universeel; JPEG-in-TIFF is een ander beeld in een TIFF-jasje en verslaat het hele punt van om TIFF vragen.

Gewone ongecomprimeerde baseline is het enige wat elke lezer accepteert, en de bestemmingen die TIFF specificeren — een drukker, de eigen software van een scanner, een archief met een geschreven beleid — zijn precies die waar een onleesbaar bestand het slechtst denkbare resultaat is. De prijs is omvang, en die wordt bewust betaald. Achteraf comprimeren naar LZW is één stap in ImageMagick of Photoshop, en dat is een beslissing die jij kunt nemen en deze omzetter niet.

Een verliesvrij formaat bewaart wat het krijgt en voegt niets toe. Het beeld dat het krijgt kwam uit een videocodec, die acht bits per kanaal bewaarde, kleur op een fractie van de resolutie van helderheid hield, en fijn detail weggooide waar beweging het goedkoop maakte.

De TIFF is dus een exacte vastlegging van een beeld dat al gecomprimeerd was. Het is geen ruwe opname, heeft niet de latitude van een foto, en dat wordt snel duidelijk als je het hard in een grade duwt. De eerlijke manier om erover te denken: TIFF stopt verdere schade — het maakt de schade die met het bestand meekwam niet ongedaan.

De uitvoer is RGB zonder ICC-profiel, want het beeld wordt uit de decoder gelezen als kale pixels en niets onderweg beschrijft wat die getallen betekenen. Videokleur is conventioneel Rec. 709 voor HD-materiaal, en een editor die het bestand opent gaat uit van zijn eigen standaard.

Voor een drukker moeten beide feiten behandeld worden door iemand met het drukprofiel: bronruimte toewijzen, omzetten naar CMYK, en het resultaat controleren in plaats van een automatische omzetting te vertrouwen. Dat is normaal voor aangeleverde stills en de juiste plek voor die beslissing — een omzetter die een CMYK-profiel raadt zou een bestand opleveren dat aannemelijk oogt en verkeerd drukt.

Geen EXIF, geen opnamedatum, geen camera, geen copyrightveld, geen bijschrift. De pixels komen van een decoder en alles wat de video over zichzelf wist blijft in de video. Dat is een schone start en het is ook een gat als het ontvangende archief die velden vereist.

Schrijf ze achteraf in een beeldbewerker of een metadatatool, en neem het tijdstip uit de video terwijl je hem nog open hebt. Een still met het label van het moment waar hij vandaan komt is over twee jaar veel bruikbaarder in een archief dan een met alleen de bestandsnaam van de clip.

Beweging is de vijand. Een beeld genomen tijdens een snelle zwenking of een snel gebaar draagt bewegingsonscherpte die onzichtbaar was op 25 beelden per seconde en opvalt op A4, en videocodecs besteden ook minder bits aan beelden waarin alles beweegt. Een stilstaand moment krijgt zowel een scherpere opname als een betere codering.

Het loont dus om enkele tijdstippen een tiende seconde uit elkaar te doorlopen en te vergelijken, in plaats van het eerste beeld te nemen dat het juiste toont. Het verschil tussen twee opeenvolgende beelden van dezelfde actie is vaak het verschil tussen bruikbaar in druk en niet.

De still wordt geschreven op de eigen pixelafmetingen van de video, zonder verkleining — één beeld van 4K is een groot fotoformaat in plaats van honderd kleinere, en iemand die een still uitknipt wil doorgaans elke pixel die er was.

Wat dat op 300 dpi oplevert is de eerlijke bovengrens: een beeld van 1920 bij 1080 is ongeveer 163 bij 91 millimeter, en een beeld van 3840 bij 2160 ongeveer het dubbele in elke richting. Groter betekent afdrukken op een lagere resolutie en beslissen of het materiaal dat aankan. Geen formaat en geen omzetting voegt pixels toe die de camera niet vastlegde.

Zowel het decoderen als het coderen gebeurt in het browsertabblad, dus de video wordt nooit geüpload en de TIFF wordt ook nergens vandaan gedownload — hij wordt in het geheugen op je eigen machine samengesteld en van daaruit opgeslagen.

Dat is bij dit paar net zo praktisch als privacygevoelig. Een bestand van meerdere gigabytes naar een server sturen zodat die één beeld terugstuurt is een absurde verhouding tussen netwerk en resultaat, en het materiaal waar stills uit gehaald worden — onuitgebrachte beelden, bewijsmateriaal, medische en omroepopnamen — is vaak precies het soort dat niet zou moeten reizen.