MP4 naar AVIF omzetten

Er zit een netheid in dit paar die de andere beeldextracties missen. Een MP4 bevat meestal H.264 of HEVC; een AVIF is een stilstaand beeld van AV1, de volgende generatie in diezelfde lijn videocodecs. Het beeld gaat van het ene familielid naar het andere.

Dat verklaart waarom het resultaat zo compact is. Alles wat AV1 leerde over het efficiënt beschrijven van één beeld, geldt voor een beeld dat oorspronkelijk uit een video kwam, en de uitvoer is doorgaans een fractie van wat dezelfde still als JPG zou zijn.

Op fotografische inhoud landt AVIF doorgaans twintig tot dertig procent onder een gelijkwaardige WebP en ruim onder een JPG. Het gaat ook beter om met het materiaal waar videobeelden vol van zitten — donkere scènes, studioachtergronden, luchten, vloeiende verlopen — met merkbaar minder banding, omdat het niet beperkt is tot acht bits per kanaal.

Voor een posterbeeld van een video is dat het sterkste geval dat er is. De poster laadt voordat er iets afspeelt, bij elk bezoek, en is vaak het zwaarste losse bestand op een pagina met video. Er een derde af halen is meer waard dan dezelfde besparing elders op de pagina.

AVIF zoekt veel harder dan WebP of JPEG, en dat kost de tijd die dat impliceert — enkele seconden voor één beeld op hoge resolutie is normaal, ook op een snelle machine.

Eenmalig betaald, tijdens het bouwen, door jou, is die kost irrelevant en profiteert elke bezoeker mee. Betaald bij elke aanvraag, door een server die miniaturen genereert terwijl video’s worden geüpload, wordt het een capaciteitsvraag met een rekening eraan vast. Dat onderscheid is het eerlijke antwoord op of AVIF in een bepaalde pijplijn past.

Een beeld uit een schermopname, een dia, een titelkaart of iets overwegend vlakke kleur en harde randen. Dat materiaal comprimeert al uitstekend, en AVIF levert er vaak een groter bestand op dan WebP voor — het omgekeerde van wat je zou verwachten, en de moeite van het meten waard in plaats van aannemen.

En overal buiten een browser. Beeldviewers, oudere fototoestellen, chat-apps, e-mailclients en veel uploadformulieren weigeren het formaat nog steeds. Een AVIF is een bestand dat je serveert, geen bestand dat je verstuurt: voor een still die naar een persoon gaat, neem je JPG.

Geen encoder herstelt detail dat de video nooit had. Een beeld gegrepen midden in een beweging draagt de bewegingsonscherpte en blokkerigheid die de codec erin liet, en die prachtig coderen bewaart ze prachtig.

Dus de tijdstempel blijft de eerste hendel: een moment waarop het onderwerp stilstaat, of het eerste beeld na een snit waar de encoder een volledig gedetailleerd keyframe plaatste. Krijg eerst het beeld goed, en laat AVIF het daarna klein maken.

Elke huidige browser leest AVIF — Chrome sinds 2020, Firefox sinds 2021, Safari sinds 2022 — dus binnen een browser is dit geen gok. Buiten een browser dunt het snel uit, en dat is precies waarom dit beeld op een pagina thuishoort en niet in een e-mail.

AVIF kan bovendien tien bits per kanaal en breed kleurbereik dragen, wat WebP niet kan, dus het is het enige van de drie met plaats voor de extra reikwijdte van een HDR-opname. Hoeveel daarvan overleeft, hangt af van de bron; een beeld uit een gewone video wint er niets mee.

De opstelling die dit de moeite waard maakt, is een picture-element met eerst een AVIF-bron, dan een WebP-bron en een JPG-terugval — elke browser neemt het beste dat hij begrijpt, zonder dat er iets gedetecteerd hoeft te worden.

Voor een videoposter specifiek accepteert het attribuut één enkel beeld, dus de gangbare aanpak is het formaat te serveren dat de browser via je beeldpijplijn of CDN adverteert, of daar WebP te accepteren en AVIF voor het miniaturenraster eromheen te gebruiken.

Beide helften gebeuren in het browsertabblad op je eigen processor: de video wordt gedecodeerd en het beeld gecodeerd, zonder dat er iets wordt verstuurd. Een groot videobestand wordt van schijf gelezen in plaats van overgedragen, wat op elke gehoste converter trager is dan het werk zelf.

De tweede helft telt hier zwaarder dan gewoonlijk. AVIF-codering is echt duur, en het lokaal doen betekent dat de kosten enkele seconden op je eigen machine zijn in plaats van een wachtrij, een limiet of een abonnement elders.