MP4 naar WebM omzetten

De meeste containerwijzigingen zijn cosmetisch: dezelfde H.264-stream in een andere doos. Deze kan dat niet zijn. WebM werd in 2010 door Google gedefinieerd rond een specifiek codecpaar, en het bestand dat deze pagina produceert bevat VP9-video met Opus-audio. De MP4 bevatte vrijwel zeker H.264 met AAC. Er wordt niets gedeeld, dus elk frame wordt vanaf nul opnieuw gedecodeerd en gecodeerd.

Dat is de hele reden dat deze pagina apart bestaat van de andere containeromzettingen. Ze is met ruime marge trager dan alle andere, de instellingen veranderen het resultaat merkbaar, en wat je ervoor terugkrijgt is een kleiner bestand bij hetzelfde beeld — wat alleen telt als het bestand over een netwerk naar iemand anders gaat.

VP9 is een generatie nieuwer dan H.264 en besteedt minder bits om dezelfde zichtbare kwaliteit te bereiken. Voor een hero-video of een achtergrondlus — de twee plekken waar video een pagina echt schaadt — landt dat verschil rechtstreeks op hoe lang een bezoeker naar niets staart.

Het is niet gegarandeerd. Een al gecomprimeerde MP4 herencoderen betekent dat de VP9-encoder getrouw de artefacten van H.264 meereproduceert naast het beeld, en bij een korte, al zwaar geperste clip kan de WebM helemaal niet kleiner uitvallen. Bekijk beide bestandsgroottes voor je iets vastlegt.

Het video-element accepteert meerdere source-kindelementen, en de browser gebruikt de eerste die hij kan afspelen. De WebM eerst en de originele MP4 tweede noemen betekent dat moderne browsers het kleinere bestand nemen en al het andere zonder JavaScript terugvalt. Er wordt maar één van de twee ooit gedownload.

Bewaar de MP4 in plaats van hem te verwijderen zodra de WebM bestaat. Het kost alleen opslag, het is het bestand om aan iemand te geven die om een download vraagt, en het is degene die over tien jaar nog in een video-editor opent. WebM is een leveringsformaat.

De drie banden vertalen naar bitsnelheidsdoelen die de encoder per codec oplost, en gebalanceerd is de standaard. Voor een stille achtergrondlus is de kleine instelling meestal juist: niemand kijkt er van dichtbij naar, en het verschil is onzichtbaar op de afspeelgrootte.

Voor alles met een gezicht erop, of tekst, of fijn detail dat iemand moet kunnen lezen, is gebalanceerd het minimum. De hoge band hoort bij bestanden die later nog bewerkt of herencodeerd worden, waar je de volgende generatie beschermt in plaats van deze.

Een kleiner frame heeft minder bits nodig om er hetzelfde uit te zien, en de relatie is niet mild: breedte en hoogte halveren vierkant het pixelaantal. Wordt de video getoond in een kolom van 800 pixels breed, dan is 4K erheen sturen bandbreedte besteden aan detail dat de opmaak toch al weggooit.

De resolutie-instelling gaat alleen naar beneden. Een groter formaat vragen dan de bron heeft wordt genegeerd, want opschalen levert een groter bestand op met exact het detail dat er al was. Stel het hier één keer in in plaats van de browser bij elke afspeling te laten schalen.

Het geluid wordt herencodeerd als Opus, de audiohelft van waar WebM voor bedoeld is, en echt beter dan AAC bij lage bitsnelheden — waarom browsers het voor spraakoproepen gebruiken. Bij spraak op klein formaat is het verschil hoorbaar in het voordeel van Opus.

De onvermijdelijke kostenpost is dat dit een tweede ronde lossy compressie is op audio die de MP4 al eens comprimeerde. Voor een stille achtergrondlus is dat academisch. Voor een muziekvideo waar de audio het punt is, extraheer het geluid apart uit het origineel op hoge kwaliteit.

WebM is een van de weinige videoformaten met een alfakanaal, en die reputatie zorgt hier voor een specifieke teleurstelling: een MP4 heeft geen alfa om over te dragen, en eventuele alfa-nevendata in de stream wordt tijdens de omzetting weggelaten.

Is het doel een video die zonder zichtbaar vlak over een paginaachtergrond ligt, dan zijn de gebruikelijke antwoorden een bijpassende egale achtergrondkleur ingebakken in de video, of een CSS-blendmode over een ondoorzichtige clip.

De omzetting vraagt of deze browser VP9 kan coderen voordat hij ook maar één byte leest, en is het antwoord nee, dan zegt hij dat en noemt browsers die het wel kunnen. Die controle bestaat zodat het falen meteen komt in plaats van na enkele minuten werk.

Er is bewust geen softwarealternatief. Een VP9-encoder gecompileerd naar WebAssembly is tientallen megabytes om te downloaden en ongeveer een grootteorde trager dan de hardware-encoder die al op de machine staat.

Videocodering kost minuten processortijd, en dat is precies waarom gehoste converters een watermerk op de uitvoer zetten, de lengte begrenzen of om een account vragen: iemand moet die minuten betalen. Hier zijn ze van jou, dus niets daarvan geldt en de MP4 wordt nooit geüpload.

Het praktische plafond is 100 MB op het gratis niveau, en daarboven je eigen geheugen en geduld. Bij een gehoste converter zou alleen al de upload meestal langer duren dan deze hele omzetting.