MP4 naar M4A omzetten

Dat is geen versimpeling. M4A is dezelfde ISO MPEG-4-container die Apple in 2004 introduceerde voor audio, met dezelfde AAC die al in het videobestand zit. Er verandert structureel niets tussen de twee; er verdwijnt een spoor en de extensie vertelt software dat er geluid te verwachten valt in plaats van film.

Dat maakt dit het logische doel voor geluid uit een video op een Apple-apparaat halen. De Muziek-app archiveert het correct, de metagegevensvelden zijn dezelfde als een iTunes-bibliotheek al leest, en een telefoon decodeert AAC in hardware zonder er batterij aan te besteden.

Omdat bron en doel allebei AAC bevatten, zou het geluid in principe pakketje voor pakketje overgezet kunnen worden zonder dat er ooit een decoder draait. Dat is de snelle, exacte versie van deze bewerking, en het is precies waarom mensen M4A boven MP3 kiezen.

Deze omzettingspagina neemt die route niet: ze decodeert de AAC en codeert opnieuw, wat één generatie kost. Het gereedschap Audio extraheren op deze site neemt die route wel — kies daar M4A en de originele pakketjes worden ongewijzigd overgezet. Als een exacte kopie van het geluid ertoe doet, is dat de pagina om te gebruiken.

Minder dan de rekensom doet vermoeden, en niet niets. De eerste encodering, gedaan toen de video gemaakt werd, is waar het meeste van de informatie verdween; een tweede ronde op de gebalanceerde of hoge instelling reproduceert vooral wat overbleef in plaats van er nog een even grote hap uit te nemen. Bij spraak is het bij elke gewone test onhoorbaar.

Bij muziek is het meetbaar, en op goede koptelefoons soms merkbaar — vooral bij bekkens, applaus en ander breedbandig geluid waar verliesgevende encoders duur uit zijn. Gaat de M4A een bibliotheek in die je jarenlang bewaart, dan is dat het argument voor het verliesvrije gereedschap.

M4A is op de merites het betere formaat. AAC bereikt dezelfde ervaren kwaliteit als MP3 met minder bits, gaat soepeler om met hoge frequenties, en is wat elke streamingdienst en elke telefoon in de praktijk gebruikt. Op een telefoon, computer of tablet is het het juiste antwoord zonder voorbehoud.

MP3 wint op één as, en het is een grote: het speelt af op werkelijk alles, inclusief een autoradio uit 2004, sportapparatuur en goedkope mp3-spelers die nog in een la liggen. De test is of je het apparaat kunt benoemen. Kun je dat en is het van deze eeuw, kies M4A. Gaat het bestand ergens onbekend heen, kies MP3.

Ongeveer een megabyte per minuut bij de gebalanceerde instelling, dus een lezing van veertig minuten komt uit op zo’n veertig megabyte en een luisterboekhoofdstuk van drie uur op ongeveer honderdtachtig. De omvang van de video waar het uit kwam doet er nauwelijks toe — een opname van 300 MB en een van 3 GB van dezelfde lezing leveren bijna dezelfde M4A op, want het verschil zat volledig in het beeld.

De kwaliteitsband verschuift dat cijfer ongeveer een factor twee in elke richting. De lage instelling is goed voor spraak op een telefoon met weinig opslag; de hoge instelling is voor muziek, waar de extra bytes iets hoorbaars opleveren.

Apple Lossless-bestanden heten ook .m4a, en dit is het meest voorkomende misverstand over het formaat. ALAC bewaart elk sample exact; AAC niet. Twee bestanden met dezelfde extensie kunnen dus verliesvrij of verliesgevend zijn zonder dat de naam het verraadt.

Wat hier geschreven wordt is AAC. Dat is de juiste keuze en geen compromis, want het geluid in een MP4 was al verliesgevende AAC — er zit geen verliesvrij origineel verstopt in het bestand voor ALAC om te bewaren.

De container heeft echte velden voor artiest, album, titel, tracknummer en artwork, wat een reëel voordeel is en waarom Apple-bibliotheken M4A-bestanden netjes sorteren. Deze omzetting laat ze leeg, omdat de video er meestal niets zinnigs voor had.

Ze instellen is de minuut waard als het bestand een bibliotheek in gaat, en het beste eenmalig gedaan voordat het naar een telefoon gaat. Een tagprogramma of het infopaneel in de Muziek-app doet de klus; een omzetter die een artiest raadt uit een bestandsnaam niet.

Tot honderd bestanden tegelijk op de gratis laag, elk met eigen voortgang, en de resultaten samen als ZIP te downloaden. Niets staat in een wachtrij achter iemand anders, want er is geen gedeelde server bij betrokken.

Dat is waar in de browser draaien ophoudt een privacypunt te zijn en een praktisch punt wordt. Een semester lezingopnames via een uploadende site betekent een semester uploads en een daglimiet die opraakt; hier betekent het een tabblad openlaten.

Decoderen en coderen gebeuren in het browsertabblad op je eigen processor. Te controleren met het netwerktabblad open terwijl je iets omzet: er gaat niets uit dat de video draagt. De gratis laag accepteert bestanden tot 100 MB.

Voor dit paar is het het materiaal dat het laat tellen. De video’s waar mensen geluid uit halen zijn colleges, preken, interviews, therapiesessies en familiebijeenkomsten — precies het soort opname waarvoor de veiligste omgang niet is om het aan een bedrijf te geven dat je nog nooit hebt gehoord.