TIFF naar AVIF omzetten

Dit is de concrete reden om op deze pagina te zijn in plaats van op TIFF naar WebP. WebP slaat zijn afmetingen op in veertien bits en kan niet verder dan 16.383 pixels op een zijde; gemeten tegen de hier gebruikte encoder codeert 16.383 pixels wel en faalt 16.384 ronduit. Het plafond van AVIF is 65.536.

Scans bereiken die getallen routinematig terwijl foto’s dat nooit doen. Een vel A1 op 600 dpi is ongeveer 14.000 bij 19.900 pixels, een A0-vel op 400 dpi ongeveer 13.200 bij 18.700, en een A3-pagina op 1200 dpi ongeveer 14.000 bij 19.800 — alle drie over de grens. Als het punt van de scan was om het detail te bewaren, is gedwongen worden te halveren om in een container te passen een echt verlies.

De tweede reden is efficiëntie, en die is inhoudafhankelijk op een manier die de moeite van het meten waard is in plaats van aannemen. De drie voorbeeldscènes van deze site, gecodeerd op 480 bij 320 door dezelfde pijplijn als deze pagina gebruikt, geven het volgende: de schermafbeelding-achtige scène is 5081 bytes als AVIF en 10.830 als WebP; de vlakke afbeelding is 3494 tegen 4428; en de foto is 17.599 als AVIF tegen 14.700 als WebP.

AVIF halveert dus het vlakke geval en verliest op de foto. Dat is geen afwijking — AV1’s intra-voorspelling is erg goed in grote gebieden van bijna-constante kleur gescheiden door harde randen, wat een beschrijving is van een gescand document, een plan of een muziekpartituur. Is de TIFF een fotografische scan, dan is TIFF naar WebP het rechttoe-rechtaan antwoord; is het papier, dan is deze pagina het.

AVIF wordt door moderne browsers ondersteund, wat niet hetzelfde is als door allemaal. Iemand op een oude telefoon, een dichtgetimmerde bedrijfsmachine of een ongewone client kan op een pagina belanden en een leeg vak zien, en anders dan een ontbrekend lettertype of een trage script is die mislukking totaal.

Op een publieke pagina is het antwoord een picture-element met een AVIF-bron en een WebP- of JPG-terugval, wat één extra export kost en het probleem volledig oplost. Voor een bestand dat je mailt of aan een collega geeft, is er geen terugvalmechanisme.

AVIF is AV1-stilstaandbeeldcodering, en AV1 besteedt veel rekenwerk aan het beslissen hoe elk blok te beschrijven. Op een grote scan domineert de codering de omzetting — een TIFF van honderd megabyte decoderen gaat vergelijkbaar snel — en een zeer groot beeld kan tientallen seconden kosten in het tabblad.

Die kost wordt eenmalig betaald, door jou, op het moment van omzetten. Elke bezoeker daarna betaalt alleen de download. Er is geen instelling hier die coderingsinspanning tegen snelheid ruilt, dus de manier om een grote batch sneller klaar te krijgen, is de pixelafmetingen verlagen.

De kwaliteitsregelaar loopt van 1 tot 100 en begint op 82. Op een fotografische scan is dat een verstandige balans. Op gescande tekst niet: letters zijn duizenden harde zwart-witovergangen, wat een lossy codec het eerst uitsmeert, en het symptoom is een zachte grijze waas rond elke letter die een pagina er gefotokopieerd doet uitzien.

Verhoog naar 90 of hoger voor alles met tekst of fijne lijnen erin. Het bestand groeit en blijft ruim kleiner dan de TIFF. Waar het document exact pixelgetrouw moet blijven — een handtekening, een opmeting met afmetingen erop, een tabel met cijfers die geciteerd wordt — is geen lossy instelling juist en is TIFF naar PNG de pagina voor die klus.

AVIF kan twaalf bits per kanaal en breed kleurbereik opslaan. Deze converter kan daar niets van geven, omdat de pijplijn elke bron decodeert naar 8-bit RGB. Een 16-bit TIFF wordt teruggebracht door de hoge byte van elk sample te bewaren, en een CMYK-TIFF wordt via een formule naar schermkleur omgezet in plaats van via het ingesloten ICC-profiel.

Twee containereigenschappen gaan op dezelfde manier. Een meerpagina-TIFF levert alleen de eerste pagina, zonder foutmelding, dus een gescande tekeningenset moet vóór het omzetten worden gesplitst. Lagen worden platgeslagen. Niets daarvan schaadt een beeld bestemd voor een webpagina, die per definitie 8-bit sRGB en enkelvoudig is.

AVIF draagt een volledig alfakanaal, dus een uitsnede of gemaskeerd gebied in de TIFF komt intact aan met zachte randen nog steeds zacht. Dat is een van de manieren waarop deze route de oude gewoonte verslaat om scans naar JPG om te zetten, wat transparantie met een achtergrondkleur vult.

Metadata gaat de andere kant op en doet dat onvoorwaardelijk. EXIF, XMP, IPTC, het ICC-profiel en elk GPS-blok overleven een decodeer-en-herencodeerslag niet, en er is niets op de pagina dat ze bewaart. Voor gepubliceerde scans is dat de juiste uitkomst: een archiefbeeld hoort geen operatorennaam en machineserienummer te dragen.

Moet de afbeelding overal werken zonder terugvalregeling, dan is TIFF naar WebP de pagina — elke huidige browser leest WebP, en op fotografische inhoud was het hier kleiner dan AVIF sowieso. Moet het bestand naar iemands e-mail of een drukkerij, dan is TIFF naar JPG wat ze verwachten.

Mag er helemaal niets veranderen, dan houdt TIFF naar PNG elke pixel exact en blijft het door alles leesbaar; en TIFF naar PDF is de juiste zet voor een gescand document dat gearchiveerd of verstuurd wordt, want het is de enige van deze opties die meer dan één pagina bewaart.

Alles draait in het tabblad. utif2 decodeert de TIFF, libavif gecompileerd naar WebAssembly codeert de AVIF, en beide worden alleen opgehaald zodra een bestand van dat type wordt neergezet. Niets van het beeld gaat over het netwerk, wat ertoe doet voor archiefmateriaal dat nog niet gepubliceerd is of onder embargo staat.

Het gratis plafond is 100 MB per bestand, ongeveer een A4-kleurscan op 600 dpi oncomprimeerd; grotere scans moeten eerst verkleind worden, wat op hetzelfde optiepaneel staat. Batches werken: sleep een map, kijk elke regel na, neem een ZIP aan het eind.