TIFF naar BMP omzetten

Er is geen beeldkwaliteitsargument voor deze omzetting. TIFF is op elke as het capabelere formaat — meer kleurmodellen, meer bitdiepten, meer pagina’s, echte compressieopties — en BMP is een Microsoft-formaat uit 1987 dat een rechthoek pixels opslaat en verder bijna niets. Ben je hier, dan heeft iets je verteld wat het accepteert.

Dat is een legitieme en veelvoorkomende situatie. Laboratorium- en inspectietoepassingen, machine-visietools, embedded schermen en een lange staart Windows-programma’s uit de jaren negentig lezen alleen BMP, precies omdat het triviaal te ontleden is: een kop, dan de pixels, geen codec om te licentiëren.

Een 24-bit ongecomprimeerde BMP met een BITMAPINFOHEADER — de gewone basisvorm die elke ooit geschreven lezer begrijpt. Drie details zijn de moeite van weten waard: de rijen staan van onder naar boven, de kanalen zijn geordend blauw, groen, rood, en elke rij is opgevuld tot een veelvoud van vier bytes.

Alle drie staan in de specificatie, geen keuzes hier gemaakt, en alle drie zijn de gebruikelijke oorzaak van een beeld dat ondersteboven, met verwisselde kleuren of scheefgetrokken aankomt. Het resolutieveld wordt geschreven als 2835 pixels per meter (72 dpi) en niet overgenomen uit de TIFF.

Beide formaten zijn hier ongecomprimeerd, dus de bestandsgrootte is rekenkunde, geen beoordeling. Een testbeeld van 480 bij 320 pixels komt uit op 615.400 bytes als TIFF en 460.854 als BMP, steevast.

Het verschil is het alfakanaal: de TIFF hier slaat vier kanalen op acht bit op en BMP slaat er drie op, dus een kwart van de bytes verdwijnt samen met de transparantie. Tegenover een met LZW gecomprimeerde TIFF keert de richting scherp om.

BMP zoals hier geproduceerd draagt geen alfa, dus elke transparantie moet iets worden. De afbeelding wordt eerst op een egale achtergrondkleur geplat, in dezelfde stap als een eventuele verkleining, wat het waas van half-transparante pixels voorkomt.

De kleur is standaard wit en er is een instelling voor. Kies hem bewust als de bestemming een machine is: een inspectieroutine die drempelt op basis van de afbeelding gedraagt zich compleet anders tegen wit dan tegen zwart of magenta.

Veel instrumentuitvoer is 16 bit per kanaal, en daar zit vaak de meting, niet alleen het beeld. Deze pijplijn decodeert naar acht bit door de hoge byte van elke sample te behouden: een opgeslagen waarde van 30.000 komt terug als 117.

Voor iets wat een mens bekijkt, is dat onzichtbaar; een scherm toont acht bit. Voor iets wat software gaat meten — densitometrie, fluorescentie-intensiteit, een hoogtekaart — is het een catastrofaal en stil verlies, en BMP had de extra bits sowieso nooit kunnen dragen.

TIFF is een container met meerdere afbeeldingen per bestand; BMP heeft er één. De lezer hier neemt pagina één en stopt, zonder foutmelding en zonder vermelding dat er meer waren. Scanners, faxgateways en archiefsystemen produceren standaard TIFF’s met meerdere pagina’s.

Eerst splitsen is de oplossing — ImageMagick, IrfanView of de eigen software van de scanner doet dat — en dan zet elke pagina om naar zijn eigen BMP. Lagen gaan dezelfde weg en worden samengevoegd tot het composiet.

Een grijswaarden-TIFF zet netjes om: de grijswaarde wordt in alle drie de kanalen geschreven, dus de BMP is grijs en drie keer groter dan nodig. Een zwart-witscan doet hetzelfde en is het slechtste geval voor grootte.

Een CMYK-TIFF wordt met een vaste formule naar RGB omgezet in plaats van via het ingesloten ICC-profiel. Het beeld is herkenbaar en de kleuren zijn niet accuraat, meestal vlak in de diepe schaduwen. Doe kleurkritieke omzettingen in software die het profiel respecteert.

TIFF-lezers zijn het meer oneens dan bij elk ander formaat, dus de dekking hier is tegen bestanden getest in plaats van tegen de specificatie. Ongecomprimeerd, LZW, Deflate, PackBits, JPEG-in-TIFF en Groep 3- en Groep 4-fax decoderen allemaal.

Dat dekt vrijwel alles wat een documentscanner of een archief produceert. Wat het niet dekt, is een TIFF die eigenlijk iets anders is met die extensie — een camera-raw-bestand, dat structureel een TIFF is maar demozaïeken nodig heeft in plaats van decoderen.

Beide helften draaien in het tabblad: utif2 leest de TIFF, en de BMP wordt met de hand in een paar dozijn regels geschreven, want het formaat is een kop en een blok pixels. Er wordt niets geüpload, wat telt als de afbeeldingen patiëntendossiers of inspectieresultaten zijn.

De gratis grens is 100 MB per bestand, en BMP-uitvoer kent geen eigen groottegrens. Batches werken: sleep een map naar binnen, elk bestand krijgt zijn eigen voortgangsbalk, en het resultaat komt terug als ZIP.