WOFF naar OTF omzetten

Lettertypecontouren komen in twee soorten. Kwadratische krommes leven in een glyf-tabel en zijn wat TrueType gebruikt; kubische Bézier-krommes leven in een CFF-tabel en zijn wat PostScript-getint OpenType gebruikt. De keuze ligt bij de type-ontwerper en dateert van ver voor enige beslissing over het web.

Een WOFF draagt beide zonder ze te onderscheiden, en de bestandsextensie zegt er niets over. Daarom heeft "zet mijn WOFF om naar een desktoplettertype" twee antwoorden en klopt er maar één voor een gegeven bestand — en daarom inspecteert het hulpmiddel de tabellen in plaats van het verzoek te vertrouwen.

Vraag om een TTF van een op CFF gebaseerd lettertype en de omzetting stopt met een zin in plaats van een bestand: het lettertype bevat PostScript-contouren, dus uitpakken levert een OTF op in plaats van een TTF, en het advies is om naar OTF om te zetten.

Er is niets mis met het lettertype en niets mis met het gereedschap. Het alternatief — de CFF-tabellen schrijven in een bestand genaamd .ttf — levert iets op dat sommige software opent, sommige weigert, en niemand kan redeneren. Een weigering die het echte contourtype benoemt is nuttiger dan een bestand dat over zichzelf liegt, en de correctie kost één klik.

Elk lettertype draagt een naamtabel: familie, subfamilie, volledige naam, PostScript-naam, en vaak de ontwerper, de foundry, een fabrikants-URL, een copyrightregel en een licentiebeschrijving. Kitbouwers herschrijven de familienaam en nemen zelden de moeite met de rest, dus de bruikbare identificatie overleeft meestal.

Elke lettertype-editor of -inspector toont het, en de OTF is de handige vorm om te inspecteren omdat desktopgereedschappen hem rechtstreeks openen. Dat is vaak de echte reden om deze omzetting te draaien: niet om het lettertype te installeren, maar om uit te vinden van wie het is voor je iets besluit.

Een uitgefaseerde site laat vaak één artefact achter: de lettertypemap in een oude deployment of een repository. Wordt een merk herbouwd en herinnert niemand zich meer het lettertype, dan is die map het bewijs, en de WOFF erin is het bewijsstuk.

Behandel het als bewijs in plaats van als voorraad. Uitpakken geeft je een inspecteerbaar lettertype en de naamtabel geeft je de identiteit; vanaf daar is de juiste route het lettertype op de correcte manier te verkrijgen voor het nieuwe project. Het teruggevonden bestand direct hergebruiken draagt een licentie mee die voor een uitgeschakelde site was verleend.

Hij bevat precies wat de WOFF bevatte: de CFF-contouren, de karaktermapping, de metrics, de kerning en welke OpenType-features de webbuild ook maar behield. De omzetting decomprimeert en herschrijft de container; hij inspecteert verder niets en verandert niets.

Hij bevat niet wat de webbuild verwijderde. Weblettertypen worden meestal gesubset tot de tekens die een site zet, en een subsetter die kapitaal- en alternatieve glyphs liet vallen liet ook hun feature-items zonder doel achter. Een uitgepakte OTF is een getrouwe kopie van het weblettertype, wat een ander object is dan de desktoprelease van de foundry.

Met een familienaam, een ontwerper en vaak een URL uit de naamtabel is het lettertype binnen enkele minuten op te zoeken. Sommige blijken open-licensed en zijn een gratis download in volledige vorm, wat de beste uitkomst is — het complete tekenrepertoire, alle features, geen onduidelijkheid.

De rest is commercieel, en desktop- en weblicenties zijn aparte producten. De juiste kopen is meestal goedkoper dan ontwerpen rond een subset, en het zet een geërfde onzekerheid om in een document waar je naar kunt wijzen. Blijkt het lettertype gestaakt, dan is de naam nog steeds wat je nodig hebt om een opvolger of een dichtbijstaand alternatief te vinden.

Soms verwijdert een buildpipeline alles wat het kan, en komt het lettertype aan met een generieke naam en geen ontwerper- of foundry-informatie. Dat maakt identificatie niet onmogelijk, alleen handmatig — de letterVormen zelf zijn het overgebleven bewijs.

Zet een specimen op vanuit de uitgepakte OTF: een kleine a en g, de cijfers, een ampersand en een vraagteken zijn de tekens die één familie het meest onderscheiden van een andere. Die vormen kunnen worden vergeleken met een foundry-catalogus of getoond aan iemand die met type werkt. Het is trager dan een metadataveld lezen en het werkt meestal.

Wordt een project gearchiveerd in plaats van herleefd, dan is de OTF beter om te bewaren dan de WOFF. Het is de vorm die desktopsoftware opent, de vorm die een lettertype-inspector zonder extra tooling leest, en hij is niet gebonden aan een leveringsmechanisme dat zelf ooit vervangen zal worden.

Bewaar de licentiedocumentatie ernaast, of een notitie over waar het lettertype vandaan kwam en onder welke voorwaarden. Het lettertypebestand is het makkelijke deel om te bewaren; het recht is wat verdwijnt, en een map met type zonder herkomst is een last in plaats van een bezit voor wie het erft.

fontTools leest de WOFF, controleert welke contourtabel aanwezig is, wist de compressiemarkering en schrijft een kaal sfnt-bestand. Er wordt geen glyph aangeraakt en geen tabel herbouwd, wat waarom de bewerking in beide richtingen verliesvrij is en ongeveer even lang duurt als het bestand lezen.

Het draait op onze server in plaats van in je browser, want fontTools heeft geen browserbuild. Het bestand reist over een versleutelde verbinding, wordt omgezet in een geïsoleerde omgeving, en de werkmap wordt verwijderd zodra de taak eindigt. De gratis toelage is 100 serveromzettingen per dag en 25 MB per bestand, met tot 100 bestanden in een batch teruggegeven als ZIP.