Wat is een AIFF-bestand?

AIFF is een container: een omhulsel voor stromen die door iets anders zijn gecodeerd. Het wordt gebruikt voor bewerken en archivering.

De extensie is .aiff en de volledige naam Audio Interchange File Format. Allebei zeggen ze minder dan wat het bestand kan bevatten, en daar gaat de rest van deze pagina over.

Apple bracht het in 1988 uit.

Aan een formaat dat zo lang leesbaar is gebleven kun je iets toevertrouwen dat je over tien jaar terug wilt hebben.

Hij staat op papier en is uitvoerbaar, maar hoe de volgende versie eruitziet bepaalt de leverancier. In de praktijk is dat genoeg om het bestand te blijven openen; het is niet genoeg om erop te rekenen.

AIFF bewaart zijn inhoud precies. Opnieuw opslaan verandert niets, dus je kunt het zo vaak openen, bewerken en wegschrijven als je wilt zonder dat er schade opstapelt — en dat is wat er een werkformaat van maakt in plaats van een afleverformaat.

Tot 32 bits per kanaal.

Meer dan acht bits per kanaal is wat een verloop ervan weerhoudt om bij het bewerken in stappen uiteen te vallen: het telt in een werkbestand en bijna nooit in een afgerond bestand.

Meestal bevat het PCM. Dit onderscheid zit achter de meeste «waarom speelt dit niet af»-vragen: twee bestanden met dezelfde extensie kunnen totaal verschillende coderingen bevatten, en een speler die de ene weigert kan prima uit de voeten met de andere.

Het verklaart ook waarom van container wisselen vaak snel en verliesvrij is terwijl van codec wisselen geen van beide is. Dezelfde stroom in een andere doos leggen schrijft de doos opnieuw; hercoderen schrijft het beeld opnieuw.

Tot 8. Twee dekt stereo en dat is wat vrijwel alles is; meer dan twee is surround, en dat is het deel dat het snelst wordt samengevouwen bij het converteren naar een formaat dat het niet omschrijft.

Logic Pro, Audacity en Adobe Audition lezen het, en de meeste programma’s van dezelfde soort ook.

Als een bestand niet opengaat ligt het zelden aan het formaat — vaker is het programma ouder dan het formaat. Converteren naar iets ouders is de betrouwbare weg eromheen, en daarvoor is de rest van deze site bedoeld.

Maar een deel van de browsers leest het.

Waar de ondersteuning ongelijk is, is een tweede formaat ernaast het gebruikelijke antwoord: de browser pakt wat hij begrijpt en niemand valt buiten de boot.

AIFF kan de documenteigenschappen bevatten.

Of daar iets van een conversie overleeft hangt volledig van het doelformaat af, en het eerlijke antwoord is meestal «een deel».

AIFF is bedoeld om te openen en te wijzigen. Houd het bestand in dit formaat zolang het werk loopt, en exporteer eruit wanneer er een afgeronde versie nodig is.

De terugkerende klachten: de bestanden zijn groot voor wat erin staat.

Niets daarvan is een reden om het formaat te mijden. Het zijn de dingen die je beter kent voordat een ervan je verrast, en dat is een andere en een nuttigere bewering.

AIFF werd in 1988 door Apple gepubliceerd; Microsoft en IBM specificeerden WAV drie jaar later. Beide lossen hetzelfde probleem op: ongecomprimeerde audiosamples opslaan met een header die aangeeft hoe ze te interpreteren. De groottes zijn identiek — ongeveer 10 MB per minuut op cd-kwaliteit — want er valt bij geen van beide iets te comprimeren.

Apple leidde het af van Electronic Arts’ Interchange File Format, dat de Amiga gebruikte. WAV kwam uit RIFF, hetzelfde idee met de bytevolgorde omgedraaid. Twee platformen, hetzelfde probleem, drie jaar uit elkaar, en een verschil dat sindsdien voor lichte wrijving heeft gezorgd.

AIFF slaat meerdere-byte-waarden big-endian op — meest significante byte eerst, de conventie van de Motorola-processors in de Macs van toen. WAV slaat ze little-endian op, zoals Intel. Het ene als het andere lezen levert ruis op in plaats van een nette foutmelding.

Dit is waarom de twee formaten los van elkaar bestaan ondanks dat ze conceptueel identiek zijn. Het is geen betekenisvol verschil in de audio zelf; het is een verschil in hoe dezelfde getallen worden opgeschreven, en het overleefde de hardware die het veroorzaakte ruimschoots.

Dit is het verschil dat er dagelijks werkelijk toe doet. AIFF werd ontworpen met benoemde blokken voor titel, auteur, copyright en aantekeningen, en Apple stond later ID3-tags toe binnen zo’n blok. Een getagde AIFF-bibliotheek toont tracknamen, artiesten en albumhoezen netjes.

WAV heeft geen betekenisvolle tagconventie — sommige tools schrijven een klein INFO-blok, de meeste niets. Dat is waarom Apple verliesvrij rippen in iTunes rond AIFF bouwde in plaats van rond WAV, en waarom een WAV-bibliotheek als een map bestandsnamen aankomt terwijl een AIFF-bibliotheek georganiseerd binnenkomt.

Oudere iTunes-bibliotheken, waar AIFF jarenlang de ongecomprimeerde rip-optie was. Exports uit Logic Pro en GarageBand. Professioneel audiowerk op Macs, waar AIFF en WAV door elkaar worden gebruikt. Samplebibliotheken en geluidseffectcollecties. En oudere Mac-software in het algemeen.

Het patroon is Apple’s ecosysteem eerder dan een technische vereiste. Niemand kiest AIFF boven WAV in 2026 vanwege een eigenschap van het formaat; ze hebben het omdat een Mac het maakte.

AIFF-C, ook geschreven als AIFC, breidt het formaat uit om gecomprimeerde audio in dezelfde container toe te staan. Het kan IMA ADPCM, µ-law en op Apple-systemen zelfs andere codecs bevatten.

Een bestand met de extensie `.aiff` of `.aif` is dus niet gegarandeerd ongecomprimeerd. Dat is zeldzaam en meestal de verklaring als een AIFF veel kleiner is dan de rekensom belooft, of weigert te openen in iets dat andere AIFF’s wel aankan.

De IFF-chunkheader die AIFF erft declareert zijn grootte in een ondertekend 32-bit veld, waar RIFF een niet-ondertekend veld gebruikt. Het plafond ligt dus op 2.147.483.647 bytes in plaats van de 4 GB van WAV — ongeveer 3 uur 23 minuten op cd-kwaliteit.

WAV heeft uitbreidingen die de limiet optillen, RF64 en BWF, die professionele recorders schrijven voor langdurig werk. AIFF heeft geen algemeen gebruikt equivalent. Voor een lange opnamesessie maakt dat WAV de praktischere van de twee ongecomprimeerde formaten.

Elke omzetting op deze site schrijft een AIFF. Er is geen AIFF-naar-iets-pagina, omdat de demuxer op deze site de container niet parseert — de samples erin zijn gewone PCM en er zit verder niets in de weg. Software die een WAV eist van een AIFF die je al hebt, heeft een desktoptool nodig.

De andere richting schrijft 16-bit PCM: het bestand wordt eerst als WAV gemuxt en dan opnieuw verpakt, omdat beide containers dezelfde samples in tegengestelde bytevolgorde dragen. Een 24-bit master omgezet naar AIFF komt hier dus afgekapt tot 16 bit binnen.

ALAC of FLAC wanneer de audio verliesvrij moet blijven maar de grootte onpraktisch is. Beide geven exact dezelfde samples terug op ongeveer de helft van de grootte, en beide hebben nette tagging — ALAC als de bibliotheek in Apple Music leeft, FLAC voor de rest.

MP3 of AAC wanneer het bestand naar een telefoon, auto of e-mail moet. Reken op ongeveer een tiende van de grootte; 128 kbps voor spraak en 192 of hoger voor muziek. Naar WAV alleen als een specifiek programma erop staat, want dan blijft het bestand even groot en verliest het zijn tags.

De omzetting gebeurt binnen je browsertabblad, dus de audio wordt nooit verzonden. Gezien de omvang van ongecomprimeerde audio is dat eerst praktisch en dan pas een privacykwestie: een uur AIFF is rond de 600 MB, meer dan wat de meeste upload-gebaseerde converters aannemen.

De gratis laag stopt bij 100 MB per bestand en honderd bestanden tegelijk, wat voor ongecomprimeerde audio ongeveer tien minuten per bestand is. Wat er niet is, is een wachtrij, een account of een daglimiet.