WAV naar AIFF omzetten

WAV is Microsofts RIFF-formaat en slaat getallen little-endian op, laagste byte eerst. AIFF is Apples IFF-formaat en doet het big-endian, hoogste byte eerst. Beide omhullen onbewerkte PCM-audio en beschrijven die met kanaalaantal, samplerate en bitdiepte.

Deze omzetting is dus rekenwerk, geen codering. Elke sample wordt met omgekeerde bytevolgorde herschreven en er komt een nieuwe header omheen. Een 16-bit bron komt er dus op enkele tientallen bytes na even groot uit; een 24-bit bron wordt tweederde van de grootte.

AIFF dateert uit 1988 en werd het onbewerkte formaat waar Mac-audiosoftware zich omheen ontwikkelde. Logic Pro, oudere samplerformaten en cd-productietools behandelden AIFF als het native formaat en WAV als de import.

Vandaag komt de eis vrijwel nooit van de applicatie zelf — de huidige Logic opent een WAV zonder morren. Ze komt van een sjabloon, een huisstandaard, of een hardware-sampler die maar één formaat kent.

AIFF slaat zijn samplerate op in een type dat geen huidige taal standaard kent: een 80-bits extended float. Dat is precies de reden dat de meeste mensen een bibliotheek pakken om überhaupt een AIFF te schrijven.

De sampleratio’s die echt voorkomen — 44.100, 48.000, 8.000 — worden exact door die encoding weergegeven, dus de header wordt hier met rekenkunde gebouwd in plaats van een codec. De audio zelf gaat nooit door een compressor.

WAV slaat 8-bit samples op als unsigned waarden van 0 tot 255; AIFF doet het signed, van −128 tot 127. Een byte ongewijzigd overnemen ziet er correct uit en levert luide statische ruis op.

Dat is hier verholpen door de waarden te verschuiven in plaats van de bytes. Het speelt alleen bij oude game-audio, telefonie-opnames en gearchiveerd 8-bit materiaal — voor alles van deze eeuw is het geen probleem.

De hier geschreven PCM is 16 bits per sample. Was je WAV al 16-bit, dan verandert er niets aan het geluid. Was hij 24-bit, dan gaan die extra acht bits per sample niet mee — goed om te weten voordat het een verrassing wordt in een sessie.

Voor een leveringsbestand voor een cd, sampler of bibliotheek-inzending is 16-bit sowieso het doel. Voor een werkmaster in een 24-bit sessie is FLAC een beter doel: het behoudt de diepte en comprimeert tot ongeveer de helft.

Een WAV is een container van chunks en slechts een daarvan is de audio. Recorders en editors schrijven ook een INFO-blok, cuepunten en, in post-productie, een Broadcast-Wave-chunk met tijdcode.

De omzetting bouwt de container opnieuw op rond de samples, dus niets daarvan overleeft. Draagt een WAV tijdcode waar je op vertrouwt, bewaar die dan en behandel de AIFF als extra levering.

Er circuleren twee bestanden met deze extensie. Gewone AIFF is onbewerkt — wat iedereen bedoelt met AIFF en wat deze pagina produceert. AIFF-C, soms .aifc, staat gecomprimeerde data toe binnen dezelfde structuur, en de inhoud kan van alles zijn.

Dat onderscheid is waarom AIFF een veilig leveringsformaat is en AIFF-C niet. Een specificatie die AIFF vraagt bedoelt de onbewerkte versie, en niets hier produceert AIFF-C.

Waar niets de keuze afdwingt, zijn de doorslaggevers praktisch. WAV heeft bredere ondersteuning buiten de Mac-wereld; AIFF heeft iets betere metadataconventies in Apple-software.

Geen van beide heeft een audiovoordeel, dus een volledig binnen Logic werkende workflow kan gerust op AIFF standaardiseren, en een die platformen overspant op WAV. Niet de moeite waard is heen en weer converteren om beide te bewaren.

Zet tot honderd WAV-bestanden tegelijk neer en elk wordt een eigen AIFF, samen teruggegeven als ZIP. De omzetting is bytemanipulatie in plaats van codering, dus een reeks stems is snel klaar.

Het plafond per bestand is 100 MB, wat onbewerkt neerkomt op ruim iets minder dan tien minuten stereo. Stems en songs passen ruim; een volledig concert of lang interview vraagt eerst een splitsing in een editor.