MP3 naar AAC omzetten

Niemand begint een project met MP3’s voor een streamingsysteem te maken. Deze omzetting komt voor omdat er een oude bibliotheek bestaat: ingesproken omroepteksten van een telefooncentrale die vervangen is, herkenningsmelodieën van een oud uitzendsysteem, prompts ingesproken door een stemacteur die niet meer beschikbaar is, of programma’s waarvan de originele opnames jaren geleden zijn gewist.

Dat bepaalt wat er redelijkerwijs te verwachten valt. De geluidskwaliteit lag al vast toen die MP3’s gemaakt werden, en de taak nu is het materiaal in een formaat te krijgen dat het nieuwe systeem leest zonder het merkbaar slechter te maken.

De uitvoer is een reeks AAC-frames, elk voorafgegaan door een kopje met profiel, samplefrequentie en kanaalindeling. Er is geen bestandskop, geen index en geen structuur eromheen — waardoor een decoder ergens middenin kan instappen en meteen geluid produceert.

Systemen die gebouwd zijn rond transmissie willen precies dit. Een ontleder die alleen een framegrens hoeft te herkennen is weinig code met weinig faalmodi, wat is waarom embedded firmware, telefonie en gesegmenteerd streamen dit onafhankelijk van elkaar hebben omarmd.

Een omzetting tussen twee verliesgevende codecs op vergelijkbare bitrate is meestal bijna niet te horen. De problemen beginnen zodra het doel veel lager ligt dan de bron, en deze systemen vragen routinematig om lage waarden: 64 kbps voor een streambudget van jaren geleden, 48 of minder voor een omroepkanaal.

Een MP3 van 128 kbps comprimeren naar AAC van 48 kbps is twee ronden van dezelfde beslissing, en de tweede encoder besteedt bits aan het bewaren van artefacten in plaats van geluid. Staat er een plafond in de specificatie, gebruik dan de ruimte eronder; staat er een exact getal, dan is het resultaat wat het is.

Het meeste materiaal in omroepsystemen, IVR-menu’s en promptbibliotheken is één stem in een stille ruimte, en dat is het makkelijkste wat een codec ooit hoeft te coderen. Spraak heeft een smal spectrum, voorspelbare structuur en geen bekkens, en overleeft een tweede encodering bij lage bitrate met de verstaanbaarheid intact.

Muziek is waar een omzetting zichzelf verraadt. Wachtmuziek, herkenningsmelodieën met een muziekbed eronder, en alles met applaus of galm zijn de bestanden die het beluisteren waard zijn na de omzetting.

De stream houdt de samplefrequentie van de MP3 aan, en dat is voor bijna alles wat gerimpt of gedownload is 44.100 Hz. Er wordt hier niets herbemonsterd voor een bestemming, en een framekopje dat eerlijk 44.100 Hz meldt is niet wat een platform verwacht dat 8 of 16 kHz wil zien.

Telefonie en omroepsystemen zijn waar dit meestal misgaat, omdat smalband-frequenties daar nog standaard zijn. Controleer de MP3’s voordat je een hele bibliotheek omzet als de specificatie een frequentie noemt.

Eenmaal omgezet kunnen bestanden met dezelfde samplefrequentie en kanaalaantal direct aan elkaar geplakt worden. Een uur aan omroepteksten samengesteld uit veertig fragmenten kost niets aan kwaliteit, want er komt geen decoder of encoder bij kijken — de bytes volgen elkaar gewoon op.

Dat is het overwegen waard wanneer het alternatief is om audio in een editor te monteren en te exporteren, wat een derde encodering zou toevoegen aan materiaal dat er al twee heeft gehad.

ADTS heeft geen enkele vorm van metadata. Wat voor ID3-labels de MP3 ook droeg — titel, promptnaam, opnamedatum — heeft nergens heen en ontbreekt in de uitvoer. Een framekopje beschrijft de decoderconfiguratie en niets van de opname zelf.

Bestandsnamen worden dus het hele identificatiesysteem, en het loont om die vooraf goed te zetten. Als een promptbibliotheek op labels vertrouwt om versies bij te houden, exporteer die informatie dan eerst naar een overzicht.

De beste versie van deze taak slaat de MP3 helemaal over. Stemwerk werd meestal opgenomen en aangeleverd als WAV, en die bestanden staan vaak nog op een oude schijf, in een projectmap of bij de studio die het opnam. AAC coderen vanuit een WAV is een eerste-generatie encodering zonder opstapeling.

Het is twintig minuten vragen waard voordat je een hele bibliotheek omzet, want het verschil is echt merkbaar bij de bitrates die deze systemen gebruiken.

Elke drop verwerkt tot honderd bestanden van elk 100 MB, en promptbestanden zijn klein genoeg dat geen van beide grenzen ooit een probleem is: een MP3 op 128 kbps is ongeveer 0,96 MB per minuut, dus 100 MB is ruim een uur. De batch komt terug als ZIP.

Er wordt niets geüpload, wat telt bij materiaal onder contract of embargo — ongepubliceerde programma’s, bedrijfsmededelingen, opnames die een stemacteur voor één gebruik heeft gelicentieerd.