MOV naar MP3 omzetten

Een camera neemt geluid op zodat iemand kan horen wat er gebeurde: om een echte opname op te synchroniseren, om een take te herkennen, om de woorden te volgen. Ook op een telefoon is de microfoon een paar millimeter gat dat toevallig wijst waar de lens wijst.

De MP3 die hieruit ontstaat is dus een werkkopie van een werkkopie. Een transcribent heeft geen studio-opname nodig, een editor die op dialoog monteert wil de dialoog horen, en een spreker die zijn eigen praatje terugluistert wil het praatje. Wie dat beseft, verspilt geen 320 kilobit per seconde aan de beschrijving van een airco.

Elke andere omzetting hier gebruikt codecs die het besturingssysteem al aan de browser aanbiedt. MP3 is de uitzondering: browsers decoderen het overal en coderen het nergens, omdat de encoder decennialang patenten had en er daarna nooit een is toegevoegd.

Daarom wordt een MP3-encoder de eerste keer dat je naar dit formaat omzet opgehaald en daarna bewaard. Dat gebeurt voordat de voortgangsbalk beweegt, wat de korte pauze verklaart bij de eerste omzetting. Er gaat niets van je bestand die kant op — er komt software binnen, er vertrekt geen opname.

De keuze is klein, gemiddeld of hoog in plaats van een getal, en daarachter zitten ongeveer 96, 160 en 320 kilobit per seconde. Een uur geluid weegt dan zo’n 43 MB op 96, 72 MB op 160 en 144 MB op 320.

Voor cameraspraak is 96 ruim voldoende en 160 de instelling om niet meer over na te denken. 320 is voor muziek — een repetitie, een optreden — waar de extra bits echt iets vastleggen. Bij spraak van een ingebouwde microfoon gaan ze vooral naar kamergeluid.

Het geluid in de MOV is al gecomprimeerd: een telefoon schrijft AAC, een camera meestal AAC of ongecomprimeerd PCM. Decoderen en als MP3 coderen legt een extra laag verlies over wat de eerste ronde al wegliet.

Bij spraak hoor je dat op geen enkel niveau. Bij aanhoudende muziek en bij veel hoogfrequente textuur — bekkens, applaus, regen — ontstaat een licht zwevend effect als je twee keer laag comprimeert. Gaat het om muziek die je belangrijk vindt, kies dan WAV of FLAC in plaats van MP3.

Een MP3-bestand heeft plaats voor precies één geluidsspoor, dus alles wat de container daarnaast bevatte, valt weg. Op een telefoon maakt dat niets uit; op een camera met een tweede spoor voor een dasspeldmicrofoon of een mengtafel wel.

Controleer één bestand voordat je een hele batch omzet. Komt de ingebouwde microfoon eruit terwijl je de dasspeld wilde, dan zit de volgorde vast in het bronbestand — exporteer het gewenste spoor in een editor of zet die opname apart om.

Er worden geen tags weggeschreven: geen titel, geen artiest, geen datum, geen hoesje. Een mediaspeler toont alleen wat de bestandsnaam zegt, en dat wordt pas storend zodra het bestand tussen tweehonderd andere opnames op iemands telefoon staat.

De goedkoopste oplossing is de bestandsnaam: een datum, een onderwerp en een nummer kosten niets en overleven elke overdracht. Gaat het bestand naar een podcastclient of muziekbibliotheek, voeg dan achteraf echte tags toe met een apart hulpmiddel.

Een minuut 1080p-video van een telefoon is ongeveer 65 MB; een minuut MP3 op 160 kilobit is ongeveer 1,2 MB. Het geluid is grofweg een vijftigste van het bestand, en voor iedereen die gaat transcriberen, indexeren of luisteren is dat de hele inhoud.

Dat maakt deze omzetting veel bruikbaarder dan de video zelf versturen. Een transcriptiedienst rekent per minuut en werkt sneller met audio; een collega in de trein kan een MP3 afspelen en geen video streamen; een archief van gesprekken opgeslagen als audio is een fractie van de omvang.

De limiet raakt het bestand dat je aanlevert, en dat is de video — enorm vergeleken met wat eruit komt. Een iPhone-opname in 4K haalt 100 MB in ongeveer vijfendertig seconden; in 1080p duurt dat anderhalve minuut. De MP3 uit beide is een paar megabyte.

Voor langere opnames ligt de praktische route bij de software die de beeldopname al heeft: elke editor kan alleen het geluid exporteren, en daar kies je meteen ook het juiste spoor en de juiste in- en uitpunten.

Het inlezen van de container, het decoderen van het geluid en het coderen van de MP3 gebeuren allemaal in dit tabblad. Er wordt niets verstuurd, en de netwerktab laat zien dat alleen de encoder binnenkomt en er niets teruggaat.

Dat is precies het verschil dat telt bij dit materiaal: interviews, vergaderingen, medische afspraken en repetities zijn opnames die mensen achteloos omzetten en nooit bewust zouden publiceren. Het geluid eruit halen mag dan geen omweg langs een onbekende server nodig hebben.