MOV naar TIFF omzetten

Dat is de situatie. Een retoucheur wil een beeld om op te werken, een vormgever wil een still voor een lay-out, een drukker wil iets voor een pagina, een compositor wil een referentie. Allevier zeiden TIFF, want TIFF is sinds 1986 het neutrale uitwisselingsformaat en om een TIFF vragen is de beleefde manier om te zeggen "geen JPEG".

Het woord dekt een enorme reeks. Een TIFF kan 8-bit of 32-bit zijn, RGB of CMYK of Lab, gecomprimeerd met LZW of helemaal niet, één pagina of veertig, voorzien van een kleurprofiel of stil erover. Wat hier uit deze omzetting komt is één specifiek punt in die ruimte, en of het het juiste punt is hangt volledig af van wie erom vroeg.

Ongecomprimeerde 8-bit RGBA, baseline, zonder profiel, zonder metagegevens. Vier kanalen, vier bytes per pixel, met een header ervoor. Het is de meest universeel leesbare TIFF die bestaat — van Photoshop tot een twintig jaar oude prepress-workflow opent hem zonder plug-in.

Het is ook het minst zelfbeschrijvend. Er is geen ICC-profiel dat zegt wat de kleuren betekenen, geen EXIF die zegt waar hij vandaan komt, geen tijdcode, geen shotnummer en geen datum. Het bestand is pixels en verder niets, en dat maakt hem juist geschikt om uit te wisselen en juist onbruikbaar als vastlegging. Beide kanten zijn de moeite waard om te weten voor je hem als bijlage verstuurt.

Kwam het verzoek uit visuele effecten, stop hier. Een pipeline bedoelt 16-bit lineair of floating point, geleverd als DPX of OpenEXR, bij voorkeur rechtstreeks uit de gradingsoftware met de log- of scene-referred waarden intact. Een 8-bit display-referred TIFF heeft al een overdrachtscurve gehad en heeft het meeste van de latitude weggegooid die een plate bruikbaar maakt.

Voor de andere verzoeken is het wel een bruikbaar bestand. Een retoucheur die keyart bouwt uit een beeld, een vormgever die een pagina opmaakt, een stills desk die iets wil bijsnijden — die werken toch al in 8-bit display space en zullen prima tevreden zijn. Het onderscheid kost één vraag om vast te stellen en een herlevering om verkeerd te doen.

Er wordt niets gecomprimeerd, dus de rekensom is exact: breedte keer hoogte keer vier bytes. Een beeld van 1920 bij 1080 is 8,3 MB. Een beeld van 3840 bij 2160 is 33,2 MB. Een verticale 4K-clip geeft dezelfde 33,2 MB met verwisselde afmetingen, want de rotatie wordt toegepast bij het lezen van het beeld.

De grootte hangt niet af van de inhoud. Een volledig zwart beeld en een beeld van een drukke markt zijn evenveel bytes, en dat is precies wat ongecomprimeerde TIFF voorspelbaar maakt en de reden dat niemand er bibliotheken in bewaart. Twee of drie beelden gaan per e-mail; twintig niet, en horen thuis op gedeelde opslag.

Er wordt geen profiel geschreven. Alles dat de TIFF opent gaat uit van sRGB, en je beeldmateriaal was dat vrijwel zeker niet: een iPhone neemt op in Display P3, een camera kan een log-curve, Rec.709 of Rec.2020 gebruiken, en een gegradeerd master zit in wat de grading opleverde.

De oplossing is een zin in de e-mail in plaats van iets in het bestand. Vertel de ontvanger wat de bron was en of het beeld al gegradeerd is, en zij kunnen binnen tien seconden het juiste profiel toewijzen. Zonder dat gokken ze, en de gok is sRGB, en een verzadigd beeld oogt bij hen vlak en bij jou correct voor de rest van de klus.

Het aantal pixels ligt vast door de opname. 3840 pixels op 300 dpi is 12,8 inch op de lange zijde — een volle tijdschriftpagina met wat over. 1920 pixels is 6,4 inch, een halve pagina. Bij 150 dpi, genoeg voor een poster bekeken vanaf een meter, verdubbelt beide.

De grens die het eerst bijt is meestal niet de resolutie maar de compressie. Videobeelden dragen blokvorming en bewegingsvervaging die onzichtbaar zijn op een bewegend scherm en duidelijk op A4 op papier, vooral op huid en op vlakke achtergronden. Moet de still groot gedrukt worden en loopt de opname nog, maak dan een foto — de meeste camera’s kunnen tijdens het filmen stills schieten precies hiervoor.

De enige regelaar is het tijdstip, in seconden, en een tiende van een seconde eerder of later verandert het resultaat meer dan welke formaatkeuze op deze pagina ook. Video-encoders besteden hun bits waar een kijker beweging opmerkt, dus een beeld genomen terwijl een onderwerp even stilstaat is aanzienlijk schoner dan een beeld midden in een gebaar uit hetzelfde shot.

Zet drie kandidaten om en bekijk ze op volle grootte voordat je iets verstuurt. Het kost een minuut, en het is het verschil tussen een still waar een retoucheur mee kan werken en een die vervangen moet worden.

TIFF kan meerdere pagina’s bevatten en deze omzetting schrijft er precies één. Elke run levert één beeld op één tijdstip op, en vijf krijgen betekent vijf omzettingen met vijf tijdstippen.

Voor een echte reeks — elk beeld van een fragment van twee seconden, of een burst rond een moment — is dit het verkeerde gereedschap en een desktop-transcoder het juiste. Waar deze pagina past is bij de twee of drie beelden die iemand daadwerkelijk gevraagd heeft, op de machine die de beelden al heeft.

De MOV wordt volledig in dit tabblad gedecodeerd en naar TIFF gecodeerd, op je eigen processor. Er gaat niets met de beelden ergens naartoe, wat je in het netwerktabblad kunt bevestigen terwijl het draait.

Op een klus die nog niet is opgeleverd is dat het hele argument. Het beeld dat je uitknipt is vaak de gevoeligste enkele afbeelding in het project — het product, de acteur, de locatie — en de gebruikelijke route naar een TIFF is een omzetter uit een zoekresultaat die de upload voor onbepaalde tijd bewaart. Daar is geen reden voor.