MOV naar M4V omzetten

Een fotobibliotheek is gebouwd rond momenten; een mediatheek is gebouwd rond titels. Een huwelijksfilm, een opgenomen lezing, een seizoen schoolvoetbal hoort thuis in de Apple TV-app met een naam en een omslag, niet tussen duizend vakantiekiekjes in Foto’s.

M4V is de extensie waar die wereld op is ingesteld. iTunes gebruikte hem voor films en series, de Apple TV-app erfde de gewoonte, en veel Mac-software behandelt een .m4v nog altijd als programmering en een .mov als opnamemateriaal.

M4V is MP4 met vier andere tekens aan het eind — dezelfde ISO-container, dezelfde structuur. Daarom volstaat bij mp4-naar-m4v gewoon hernoemen.

MOV is een ander dier: QuickTime is de container waar MP4 uit is afgeleid, niet een synoniem ervoor, en het bestand meldt dat zelf in zijn header. Hernoem een MOV naar .m4v en je hebt een QuickTime-bestand met een verkeerde extensie — sommige Apple-software speelt het toch af, software die strikt controleert niet.

Het resultaat bevat H.264-beeld met AAC-geluid, wat de MOV ook bevatte. Dat is de vaste schrijfindeling voor M4V op deze site en niet afhankelijk van de bron.

Voor een mediatheek is dat juist handig: een oudere Apple TV of iPad decodeert H.264 zonder moeite, terwijl HEVC — wat recente iPhones standaard opnemen — daar soms op hapert. Eén keer omzetten naar de codec die overal werkt maakt de bibliotheek betrouwbaar.

M4V staat bekend om FairPlay, de versleuteling die de iTunes Store op verkochte films zette. Zo’n beveiligd bestand speelt nergens buiten Apples eigen software af en is door niets te converteren, ook niet hier.

Dat is een eigenschap van gekochte bestanden, niet van de extensie zelf. Het M4V-bestand dat hier ontstaat is gewoon onbeveiligd: VLC, een Android-telefoon en een televisie openen het zonder probleem.

Alleen beeld en geluid gaan mee. Een timecode-track, hoofdstukmarkeringen en ondertitelsporen worden niet gelezen, en er wordt geen enkele metagegevens geschreven — het M4V-bestand heeft geen titel, geen jaar, geen omschrijving.

Zie de omzetting dus als de eerste van twee stappen. De Apple TV-app zelf, of een taggingprogramma, is waar naam, datum en artwork worden ingevuld — en een los beeldje uit dezelfde opname, als JPG, werkt prima als poster.

Een videoconversie op deze site codeert opnieuw in plaats van sporen simpelweg te kopiëren, dus elke opname wordt daadwerkelijk herberekend naar H.264. Een spoor in AC-3, E-AC-3, DTS of TrueHD wordt daarbij niet meegenomen — het beeld komt over, het geluid niet, en dat gebeurt geregeld bij rips van schijfjes.

Ondertitelsporen en hoofdstukken gaan om dezelfde reden niet mee: die kunnen in dit type conversie niet eens worden weergegeven. Wat overblijft is een schoon bestand met beeld en geluid, precies wat een mediatheek nodig heeft om te importeren.

De gratis laag accepteert bestanden tot honderd megabyte per stuk, in de browser gemeten. Een cameraopname in 4K bereikt die grens snel, dus een korte clip gaat probleemloos, maar een opname van twee uur van een schoolvoorstelling niet — daar is een desktop-encoder het geschikte gereedschap.

Deze omzetting past het best bij het afgewerkte resultaat, niet bij de rushes: één gemonteerde film per gebeurtenis, benoemd en opgeruimd, is wat een bibliotheek wil. Elke losse clip van de kaart omzetten levert een bibliotheek op die niemand doorbladert.

Alles gebeurt in het browsertabblad, met de codecs die de computer al voor videoweergave gebruikt. Er wordt niets verstuurd dat het bestand bevat, en dat is te controleren via het netwerktabblad tijdens een omzetting.

Voor thuisvideo is dat geen kleinigheid: het gaat om familie, huizen en kinderen, en de gebruikelijke omweg is uploaden naar een willekeurige converter uit een zoekresultaat. Er was nooit een goede reden voor zo’n bestand om via internet naar een machine in hetzelfde huis te reizen.